Categorie 'Algemeen'
A Refs’ Review
Een prachtige zonovergoten dag brak aan op vrijdag 20 augustus en mijn humeur was hierdoor nog opgewekter dan het doorgaans al is. Ik had mij aangemeld voor hét basketballtoernooi, Flanders Basketball Trophy, bij onze zuiderburen in Gent. Ook was ik niet de enige uit Nederland die dit had gedaan; met zo’n 30 arbiters hadden we een behoorlijke afvaardiging. In totaal waren er 90 arbiters uit België, Canada, Tsjechië, Engeland, Frankrijk, Duitsland, Italië, Luxemburg, Nederland, Nigeria, Polen, Portugal, Rusland, Schotland, Servië en Spanje.
Samen met Tjalling Douma, Sybren Bosch en Bea Lie-A-Tjam vertrokken we om 14.00 uur vanaf station Sloterdijk in Amsterdam naar Gent. De reis liep voorspoedig en al snel waren we in België. Door een ongeval op de weg kwamen we toch in een file terecht. Na een klein uurtje in wandeltempo te hebben gereden loste de file weer op. Eerst hadden we een sanitaire stop bij een benzinepomp en tijd om ook wat eten te scoren. Bij aankomst in sporthal Bourgoyen kregen we het wedstrijdprogramma, 2 T-shirts en bonnen uitgereikt. Ik bestelde een hotdog en zag dat deze qua omvang ongeveer 3x zo groot (en lekkerder) was dan de gemiddelde Nederlandse hotdog; een smakelijke start dus. Het Bloso sporthotel was gereserveerd voor ons om te overnachten. Met een groep scheidsrechters besloten we Gent in te gaan en daar nog wat te eten bij restaurant Amadeus. Dat alleen het woord ‘eten’ mij zó zou kunnen verbazen, ging ik deze avond meemaken. Mijn gerecht, Waterzooi, bestond uit kip (hele) met aardappeltjes overgoten met een heerlijke saus. Een aantal mensen had ’spare-ribs à volonté’ besteld en vond dat de naam van dit gerecht, onbeperkt, eer moest worden aangedaan. Met stijgende verbazing zag ik dat één collega zijn 22e spare-rib aan het verorberen was terwijl een ander simpelweg een 10e grote aardappel in zijn holle kies propte. En ook de smakelijke slaatjes vonden gretig aftrek bij de mannen. De finesse waarmee dit allemaal gebeurde deed mij denken aan de stripfiguur Obelix die everzwijnen in een ommezien wegwerkt. Diep gezonken in gedachten vroeg ik mij af of mijn taak als scheidsrechter nu al begonnen was. Naar mijn idee eindigden twee heren ex aequo en was een verlenging, om te komen tot een winnaar, niet nodig. Bij het afrekenen kwam het vooroordeel van onze typische nederlandse zuiningheid volledig tot zijn recht. Het bedrag was nog net niet precies gepast tot de laatste cent. Verder werden suikerzakjes, wegwerphanddoekjes en alles wat gratis op tafel lag ongegeneerd meegenomen.
Besloten werd om nog even een drankje te doen in een lokale bar. Aangezien vorig jaar bij mij het bier niet zo goed gevallen was, besloot ik aan de frisdrank te blijven. Op het terras van een bruin café kwamen we het seniorenteam van VBC Akrides tegen die zich de verschillende belgische pinten lieten welgevallen. Meteen werden al verschillende pogingen tot omkopen gedaan waarop wij uiteraard niet ingingen. Rond middernacht kwam een briljant idee om naar de salsa-bar te gaan en daar een soort dance-battle te starten. Even was ik in de waan een geweldige dansact te kunnen neerzetten maar na een korte (hele korte) poging nestelde ik mij wijselijk aan een tafeltje. Als de jury van ‘Dancing with the stars’ dit had gezien, zouden zij waarschijnlijk met betraande ogen van het lachen op de grond liggen met het verzoek om het alstublieft niet nog een keer te proberen. Inmiddels was het rond de klok van 2.00 uur en tijd om richting het hotel te gaan en te gaan slapen.
De volgende ochtend ging om 06.30 uur mijn wekker af en ik sleepte mijzelf richting de douche om daarna rond 07.30 uur op appèl te verschijnen voor het ontbijt. Na een paar broodjes, koffie en wat fruit vertrok ik met een aantal collega’s gezamenlijk naar sporthal Hekers Zwijnaarde waar de jongens & meisjes U16 speelden. De eerste wedstrijden floten we in ons toernooishirt dat we gekregen hadden. Door de tropisch hoge temperatuur was het shirt al rap doordrenkt van het zweet en trokken we ons reguliere scheidsrechtersshirt aan dat vochtdoorlatender is. Na twee leuke dameswedstrijden sloot ik af met een jongenswedstrijd; Cheshire Junior Jets tegen BBC Latem-De Pinte. Samen met collega-arbiter Jessica Dufromont mocht ik deze wedstrijd leiden. Het was een wedstrijd die op het scherpst van de snede werd gespeeld, en dus was het prettig een collega te hebben die ook perfect aanvoelt hoe daar mee om te gaan. Door fysiek en snel spel vergden de spelers de maximale concentratie van ons. Tot zo’n 1,5 minuut voor het einde was het verschil tussen beide ploegen 1 punt. Uiteindelijk trok de ploeg van Cheshire aan het langste eind en won met 64-59. Wat absoluut gezegd moet worden is dat ook de juryleden hun taken prima vervulden waardoor de samenwerking optimaal was.
Tijdens de pauzes en na onze laatste wedstrijd nestelden wij ons op het terras met een helderblauwe hemel en een zomers warm zonnetje. Met collega’s uit Iran, Spanje, Frankrijk, België en Luxemburg bespraken we de wedstrijden en wisselden adressen uit. Nadat de laatste ronde gespeeld was vertrokken we naar het hotel en vervolgens richting sporthal Bourgoyen om daar te eten. Een aantal mensen besloot naar de gezellige binnenstad van Gent te gaan en ik had de keus gemaakt om te blijven in sporthal Bourgoyen waar in de loop van de avond een feest startte. Mijn chauffeuse, Niek Heering, stelde voor om op tijd naar het hotel te gaan omdat zij nog een slaapliedje wilde zingen voor haar dochtertje. Aangekomen bij het hotel was ook ik al bijna in dromenland en verlangde dus naar mijn bed. Toen ik iedereen ‘welterusten’ had gezegd en rustig op bed lag te lezen klonk er plotseling geklop op de deur. Het bleek een collega-scheidsrechter te zijn die mij vroeg of ik paracetamol bij mij had. Een snelle greep in mijn toilettas en de collega vertrok weer. Mijn oogleden werden al snel steeds zwaarder en in mum van tijd sliep ik als een roos.
Bij het aanbreken van de dag volgde ik hetzelfde ritueel als de dag ervoor. Douchen, tas inpakken, ontbijten en klaar maken voor vertrek naar de sporthallen. Tijdens het ontbijt sprak ik meteen af met de collega’s die ook floten in sporthal Rozebroeken Sint-Amandsberg. Deze dag waren we ingedeeld bij de klasse Heren Senioren en Jongens U18. In de loop van de dag floot ik bij de jongens samen met Nathalie Wies de wedstrijd: Estland – Falco Gent. De winnaar van deze halve finale zou later op de dag om 15.15 uur in Bourgoyen de finale spelen. De jongens hadden er, net als wij, veel zin in en een ware titanenstrijd ontspon zich. Twee gelijkwaardige ploegen streden voor elke centimeter op het veld en hielden elkaar continue in evenwicht. Even probeerde een speler van Estland de kwaliteit van het shirt van zijn tegenstander uit door eraan te trekken. Dit leverde hem een U-fout op en even leek het team uit België de wedstrijd te kantelen door een marge van 5 punten voorsprong op te bouwen. Niets was minder waar; de coach van Estland kon zijn team tijdens een time-out de juiste motivatie meegeven die vertaald werd in scores. Het laatste kwart was er met nog 11 seconden een miniem verschil van één punt in het voordeel van België. Weer nam Estland een time-out en de coach bedacht een plannetje. De inworp door Estland, dribbel, pass naar de center, 2 punten; time-out België met nog 4.7 seconden op de klok en 1 punt achter. Na de inworp gaat de bal via de kop van de bucket naar een forward die ongelukkig de bal verliest. Dit moet een prachtwedstrijd voor de neutrale toeschouwer zijn geweest.
Mijn laatste wedstrijd was de troostfinale (3/4) welke werd gespeeld tussen Falco Gent en BBC Latem-De Pinte, twee belgische topteams die elkaar ook in de competitie tegenkomen. Mede doordat het team van BBC Latem-De Pinte weinig wisselspelers had won Falco Gent met 59-45. Inmiddels aangekomen bij sporthal Bourgoyen kon ik nog een deel van de finalewedstrijd (JU 18) zien. Onderhand was het bijna tijd voor de prijsuitreiking en het dankwoord door organisator Geert Baeyens. Het einde van het toernooi was in zicht en de reis naar huis kon worden ingezet. Rond een uur of tien kwam ik weer thuis en plofte moe maar voldaan, op de bank neer.
See you all on court!
Met vriendelijke groet,
Sander Nieuwenhuis
Akrides Toernooi 4 September
Toernooi Schema
U10 9.00 – 11.00 veld 1 en 2 scheidsrechters JU18-1 en JU18-2
JU12-1 9.00 – 12.00 veld 3 scheidsrechters JU18-1 en JU18-2
JU12-2 9.00 – 12.00 veld 3 scheidsrechters JU18-1 en JU18-2
JU14-1 11.00 – 12.30 veld 1 scheidsrechters JU18-1 en JU18-2
JU14-2 11.00 – 12.30 veld 1 scheidsrechters JU18-1 en JU18-2
MU14-1 11.00 – 12.30 veld 2 scheidsrechters JU18-1 en JU18-2
JU16-1 12.00 – 14.30 veld 3 (veld 2) scheidsrechters D1 en JU20-1
JU16-2 12.00 – 14.30 veld 3 (veld 2) scheidsrechters D1 en JU20-1
JU16-3 12.00 – 14.30 veld 3 (veld 2) scheidsrechters D1 en JU20-1
MU18-1 13.00 – 14.30 veld 2 scheidsrechters D1 en JU20-1
MU18-2 13.00 – 14.30 veld 2 scheidsrechters D1 en JU20-1
MU20-1 12.30 – 14.00 veld 1 scheidsrechters D1 en JU20-1
JU18-1 14.30 – 16.00 veld 3 scheidsrechters H5 en H6
D1 14.00 – 16.00 veld 1 tafel MU18-1 (Yascha, Rianne en Ingrid)
JU20-1 14.30 – 16.30 veld 2 tafel MU18-2
H2, H3, H4 16.00 – 17.30 veld 1 scheidsrechters H2, H3 en H4
H5, H6 JU22 16.30 – 18.00 veld 2 scheidsrechters H5, H6 en JU22
D2, D3, D4,D5 16.00 – 18.30 veld 3 (veld 1) scheidsrechters D2, D3, D4 en D5
H1 18.00 – 21.00 centercourt tafel D1 (Lisanne, Maud en Ellis)
Akirdes Twittert mee
Akrides Twittert mee. Door je aan te melden op de nieuwe Akrides Twitter kun je alle wedstrijd verslagen, topwedstrijden en al de stukjes die worden aangedragen op de website van www.akrides.nl ook volgen via Twitter.
Twitter is een openbaar medium, in principe kun je iedereen volgen die jij wilt. Als je begint met Twitter is er waarschijnlijk iemand die je enthousiast heeft gemaakt. Natuurlijk ga je die volgen. Via de knop ‘Find People’ kun je die wel vinden. Fanatieke twitteraars hebben op hun eigen site vaak een knop die verwijst naar hun Twitter account. Op die manier kun je ook interessante mensen gaan volgen.
De Akrides twitter is te vinden op http://twitter.com/akrides

